Godot...., Het wachten gedaan

De ondertitel: ...., het wachten gedaan doet uiteindelijk zijn naam eer aan.

Door de ogen van Trudy Messersmid en een anonieme blijvende bezoeker

Gezien op 5 juni 2015

Toneelgroep Randstad speelde  in het Randstadtheater dit stuk, in de kundige regie van Sander Boef.

Aangezien de recensent van Haghespel geen voorstelling gezien heeft toch een verslagje om het amateurtoneel een kijkje te geven in deze productie. De speelvloer was omgetoverd tot een vervallen circustent, in zeer sprekende kleuren.Het maakte nieuwsgierig wat deze Toneelgroep in deze setting van Godot zou gaan maken. Godot in een heel nieuw jasje.

Het stuk kwam met een lastige dialoog tussen Vladimir en Estragon op gang. Lastig omdat niet direct te begrijpen was welke kant het op zou gaan, maar gaande de dialoog werd een en ander snel duidelijk. In een rood/blauwe circustent ligt Vladimir (Dave de Borst) te slapen. Estragon (Renate Jansen-Schouten) doet voorkomen alsof hij Godot heeft gezien, hoewel op afstand en onder heldere maan en sterren. Was het Godot die hij gezien heeft achter de oude vuurwerkfabriek of niet, hier ontstaat de twijfel al.

Beide spelers bleven de gehele voorstelling goed in hun rol en lieten een goed samenspel zien. Tekstkennis en zeggen van tekst waren goed. Zij wisten waar het om ging. Beiden zagen er uit als zwervers. De scènes waarin Estragon in de poep trapt en zijn schoen verwisseld met die van Vladimir, de underdog,  werd door  goede dialogen heel beeldend en grappig weergegeven. Zo ook voor Vladimirs sterke neiging tot broekplassen omdat dit een kwaliteit is, vooral als je nadenkt want daar wordt “je hoofd zo lekker warm van”. Zijn ode aan de stoel,  gezeten in de stoel, was hartverwarmend in het absurdistisch geheel.

De opkomst van Pozzo (Frenk Nitsche) met zijn slaafje Lucky (Arwen Messersmid) gaf een geheel andere energie aan het geheel. Niet altijd in positieve zin, maar gelukkig werd dat snel door andere spelers weer recht getrokken. Pozzo is als rijk man met een hoop woorden een zgn. wetenschapper,  die het uiteraard heerlijk vindt zichzelf te horen, gekomen om te wachten op Godot......  samen met zijn “slaafje”Lucky. Pozzo stokte hier en daar wat in de tekst wat het spelniveau van de anderen zeker beïnvloedde, maar de spelers gingen er goed mee om. De één wat sterker als de ander.

Lucky het idiootje, met de intelligentie van een natte spons en het brein van een kind van nog geen uur oud maakt haar entree vastgebonden aan Pozzo. Ze is geschminkt als clowntje, met  hoge hoed en pandjesjas en sleept een rijdende stoel. Zij vermaakt in eerste instantie de aanwezigen met bellenblazen maar na wat heen en weer gepraat blijkt zij in sexy leren rokje en dito topje in staat de meest filosofische en cynische teksten (goed van dictie) neer te kunnen zetten. Wat echter wel jammer was dat zij zo nu en dan wat versprekingen had waarvoor zij zich excuseerde of uh zei. Jammer, want ze herpakte zich steeds weer goed.

Na het verschijnen van het meisje gespeeld door Thea Jeurgens geportretteerd als Wiske incl. Schanullke welke verrassend en hilarisch tegelijk was, heel lief en schattig met een boodschap van Godot dat hij niet kan komen (is het wel een hij?) is het Estragon de meest cynische, die er als eerste de brui aan geeft.

Een mooie evenwichtige boeiende en gewaagde voorstelling, grappig en filosofisch en niet altijd door het publiek begrepen maar wel gewaardeerde voorstelling. De kleding en grime klopte bij de karakters. Er was ook een goede verdieping van de karakters te zien. Ook het toneel werd goed gebruikt.

De techniek was in handen van Sander boef en de andere clubleden. Zeker heeft de grime door Yvonne Boef-van Dijk enorm bijgedragen aan de realisatie van het spel. Petje af voor het durven aangaan van deze uitdaging door zowel regisseur als spelers.